SAMSUNG'DAN UZAK DURUN PİŞMAN OLMAYIN !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Daha önce buradaki yazımda Samsung Servisleri ve Genel Merkezi'nin yaptığı ayıplardan bahsetmiştim. Sonrasında da Samsung cep telefonum bozuldu ve servise gönderdim. Malum, eskiden bu markadan memnun olduğumuz için her tür elektroniği Samsung marka alıyorduk. Telefon o servisten o servise dolaştı. Çok uzun ve çetrefilli bir olay. Bunu size uygun bir zamanımda anlatmak istiyordum zaten. Ama şu an iş yeri dış denetimlerine hazırlandığım için anlatamayacağım. Başım rahata erince bahsedeceğim inşaAllah. Neticede telefon serviste 30 iş gününden fazla kaldığı için para iadesi istedim. Onlar hemen ürün değişimi teklif ettiler ama kabul eder miyim =) Bir daha Samsung mu, asla!!! Sonuç olarak servis parayı Samsung'un direk benim hesabıma yatıracağını bildirdi. Ve 22 Haziran'da ödeme onayı çıkan para hala yatırılmadı. Servisi defalarca aradım ama sekreter hanım "kim arıyor" deyip de adımı duyunca hep aradığınız kişi şu an yerinde yok dendi. Not bıraktım mail attım cevap dönülmedi. En son cuma günü (22.07.2011) Samsung Müşteri Hizmetleri'nin 444 77 11 numaralı telefonunu aradım. Telefona çıkan bey ödeme onayının 22 Haziran'da çıktığını, ödemenin servise yapıldığını ve parayı onların bana göndereceğini söyledi. Servise sorarsanız onlar da ödemenin direk Samsung tarafından bana yapılacağını söylüyorlar. Telefondaki müşteri temsilcisi konuyla ilgileneceğini ve en kısa zamanda bana cevap dönüleceğini söyledi. Cumartesi ben evde değilken arayıp babamla görüşmüşler. "Pazartesi günü servisi arayıp 'ödememi yapın' desin" demişler. Ben neden arıyorum hiç anlamadım.Ama yine de iyi niyetle aradım bu sabah o çağrılarına cevap alamadığım servisi. Telefondaki bayan (muhasebeden birisi) kendisinin bişey yapamayacağını ve filan kişi ile görüşmemi söyledi. O verdiği isim de benim telefonlarımı açmayan şahıs zaten. Neticede ben tekrar arayamam. Siz iletin lütfen diye rica ettim ve tamam dedi. İki saate yakın bekledim. Ne ödeme ne de cevap gelmeyince yine 444 77 11'i arayıp durumu bildirdim. Telefondaki müşteri temsilcisi sizi biraz bekleteyim dedi. Sonra tekrar bağlanıp benden crms numarası diye bir numara istedi. Servisi arayıp ordan bu numarayı isteyecekmişim. Başka türlü bilgilerimi göremezmiş. Prosedür böyleymiş. "Cuma günü aradığımda telefona çıkan bey direk görmüştü bilgilerimi. Böyle bir numaranın varlığını ilk kez sizden duyuyorum. O servisi bir daha aramam. Zaten cevap vermiyorlar" dedim. Adam son derece ilgisiz ve çözümsüz bir tavırla konuşuyor. Ben de iyi niyetle her şeyi yaptım. Daha da çözülmüyorsa bu işi tüketici mahkemesinde halledeceğim dedim. Adam hala oralı değil. En son bir dk dedi. Sizin cuma günü görüştüğünüz arkadaşla bir konuşacağım, azıcık bekler misiniz dedi. Bekledim. Tekrar bağlanınca para ödemeniz servise yapılmış. Paranız şu an serviste. Onları arayıp nasıl alacağınızı sorun demez mi!!! Alay eder gibi bişey. Dönüp dolaşıp yine aynı yere geldik. Ben böyle lakayt, böyle sözden dönücü, böyle ilgisiz ve böyle tuhaf bir firma daha görmedim. Her telefon edişimde konuştuğum kişi farklı bişey söyledi. Servisleri ayrı konuşur çağrı merkezleri ayrı konuşur. "İyi niyetle her yolu denedim ama siz oralı olmadınız. Bu işi artık devletle çözeceğim. Beni 1,5 aydır oyaladınız. Servisiniz sürekli yalan söyledi ve oyaladı. Şu an kameram ve fortoğraf makinam da samsung. Onları satabilirsem satacağım. Değilse çöpe atacağım. Artık markanızı görmek bile istemiyorum. Nefret ettirdiniz iyice." dedim. "Servisinizin yapmadığı ödeme için onlara hesap sormuyorsanız mahkemeye hesap verirsiniz artık" dedim. Adam hala yapabileceğimiz bişey yok diyor. Ben böyle acizlik görmedim!!! Biz de çalışıyoruz. Yetkili servis yüzünden müşteri mağdur olsa, işveren o servis merkezini duman eder. Bunlarda tık yok! Özet yazmaya çalıştığım halde ne kadar oldu yine. Bir de hepsini anlatsaydım ne olurdu düşünün artık. Sizlere tavsiyem paramız boşa gitmesin, psikolojimiz yıpranmasın, paramızla rezil olmayalım, bir sıkıntı olduğunda karşımızda adam gibi bir firma bulalım diyorsanız KESİNLİKLE AMA KESİNLİKLE SAMSUNG DENEN BU MARKADAN UZAK DURUN. DÜNYA DEVİ Mİ? BENCE PİRESİ BİLE DEĞİL!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ÇOCUK

Kapımın önünde dolanma çocuk,
Beni benden alır o güzel yüzün,
Yaz günü gördün mü giymişim gocuk,
Aklım firar etmiş, yüzümde hüzün.

Kapımın önünden yol alma çocuk,
Dalarım görünce, kalır sigaram,
İçmeden tükenir hep yana yana,
Düşmüşüm derdine, kanıyor yaram.

Kapımın önünde dolanma çocuk!
Bak kaydı kayacak şu aciz aklım,
Kim demiş her ocak duman verecek?
Dumansız ateşin içimde saklım.

14 TEMMUZ 2011 / KONYA / 14.18

TAZE EKMEK ARASI UMUTLARIM

Hangi iklimin çiçeğisin sen?

Hangi yağmurlarda ıslandın boy verirken?

Hangi şefkatli anne eli değdi saçlarına, sen büyürken?

Peki ya nerelerdeydin?

Nerelerdeydin ben ölürken?

Umudumu gizli tuttum,

Derdi bir bardak suyla yuttum,

Kendi saçımı kendim okşasam da, mesuttum.

Islanmıştı gözlerimin altı,

Rüzgâra tuta tuta kuruttum.

Niçin yıpranmıştı defterin sayfaları?

Gözlerim eski eski baksa da,

Umut daha sıcacıktı.

Gelmeni istedimse de ketumca bekledin,

Şüphesiz, bir bildiğin vardı.

Tamam o zaman,

Ben beklerim sabırla her an,

Nasıl olsa gelirsin bir gün, yok hiç güman,

Sen,

Sen uzaklardan bana bakan,

Ne renkti gözlerin?

Yok hayır, unutmadım,

Hiç gözlerine bakamadım ki utancımdan.

Ben seni bitmeyen bir umutla,

Gönlüme verdiğim komutla,

Gözlerime buğu saçan bulutla,

İçimde yeşerttiğim yakutla sevdim.

Öyle çok sevdim ki seni,

Kızamadım geç kaldığına dahi,

Ve kıyamadım o inciye, gözlerindeki hani.

Ömür defteri…

Çevrildikçe sayfalar,

Yıpransa da vücutlar,

Hep taze kalır umutlar,

Ömür defteri…

Sen gelmeden kapansa dahi,

Yine de bulurum, yazıldıysa, seni…

OKSİTLENMİŞ CÜMLELER

Geçenlerde Oksitlenmiş Cümleler bloğuna davet edildim. Ve geçen hafta ilk yazımla bloğa dahil oldum ben de =) İnşaAllah hayırlı olur. İşte blogdaki ilk yazım:

MERHABA GÖKKUŞAĞI

Umutlarım vardı benim. Bir bir gökkuşağına çizeceğim. Her sabah yeni bir gün doğarken, benim de içime koskocaman ümitler dolardı. Bahçemizdeki kayısı ağacının yapraklarından para yapıp da evcilik oynadığım o günler, düşlediğim rengarenk yarınlara hazırlıktı aslında. Paranın kayısı yaprağı kadar masum olmadığını bilmiyordum o vakitler.

Gökkuşağı çıkması için yağmuru beklemek de gerekmiyordu aslında. Her çocuğun gönlünde çiziliydi gökkuşakları. Öylesine güçlüydüm ki! Tüm yalnızları kucaklayabiliyor, tüm açlarla ekmeğimi paylaşabiliyor ve annesiz tüm çocuklara ninniler söyleyebiliyordum hayallerimde. Her şey nasıl da kolaydı çocukken...

Aslında o zamanlar da biliyordum insanın sadece dizleri kanadığında ağlamadığını. Her şeye rağmen kendi ütopyamı oluşturuyor ve taze ekmek arası umutlarla besliyordum her gün. Evet zordu. Ama imkansız değildi benim için. Ben büyüyecektim. Ve düşlerimi bir bir gerçekleştirecektim. Nerden bileydim anne dünyada kibrin alıp yürüyeceğini? İnsanların dünyayı sonsuz sanacaklarını nerden bileydim? Sen bunları bana hiç anlatmamıştın ki...

Ve bir gün, aslında hiç bulamadığımı yitirdim. Sustum. Suskunluğum karların birleşip çığ olmasına sebep oluyordu. Çığ düştükçe sustum, ben sustukça çığlar düştü. Kimse bilmedi anne. Vaz geçtim sandılar ya, öyle değildi aslında. Ellerimdeki bu izler mi? Onlar yırttığım dikenli tellerden hatıra. Yola devam etmek için mecburdum buna. Olsun. Varsın ellerim gül rengi olsun. Yazar demiyor muydu beklenen gün gelecekse çekilen çile kutsaldır diye.. Biliyorum anne. Bir sabah. Bir sabah mutlaka o gökkuşağı umutlarla dolu yeni güne uyanacağım. Bekle...

23 Haziran 2011 / KONYA / 18.05

KİME NE?

Babamın çok sevdiğim sözleri vardır, hiç unutmamak istediğim. Çok beğensem ve haklı bulsam da, zaman zaman uyamadığım sözler. Örnek "Takma kafana tokadan başka bişey" =) Yaşadığım hastalık, kafama tokadan başka bir çok şey taktığım için başıma geldi. Bazıları bu lafımı yanlış anlasa da, ben hep "Bu hastalık iyi ki de başıma gelmiş" dedim. Zira artık birinin bana dur demesi gerekiyordu. Varı yoğu takarak hayatı kendime zehir ediyordum. Müslüman'ın derdiyle dertlenmek güzel. Bu başka. Ama olur olmaz her şeyi takmak hata. Dünyayı kuran ben değilim. O halde bazı şeylerin değişmesine de yetişemem. Aksaklıklar giderilsin diye elimden gelen çabayı sarfederim tamam. Ama ondan ötesine yetişemem. Ve dolayısıyla karışmamalıyım da. İnsanın kudret eli her yere yetişemez. Dünyayı Kuran Güç ve Kudret Eli Her Şeye Yetişen Bir Kuvvet varken, ben kim oluyorum ki!

Bir diğeri "Karışma, karıştırma!" sözü. Aç önüne bir defter. Sana verilen görevler ne ise sadece onları ya(p)z bu deftere. Merkez Efendi neden Merkez Efendi olmuş bilir misin? Hocası Sümbül Efendi bir gün müridlerine sormuş. "Cenab-ı Allah dünyanın yönetimini bir süreliğine sana verecek olsaydı, ne yapardın, nasıl yönetirdin?" Herkes kendince bir cevap vermiş. Kimisi demiş asar keserdim. Kimisi demiş tüm kafirleri öldürürdüm. Kimisi dünyadan şu şu kötülükleri / olumsuzlukları süpürürdüm demiş. Sıra Merkez Efendi'ye gelmiş. O cevaben "Ben hiç bir şey yapmaz, aynen devam ederdim" demiş. Niçin diye sormuş hocası. "Hâşâ Cenab-ı Allah'tan daha mı iyi bileceğim? O böyle yapıyorsa muhakkak bir bildiği vardır. Ben de aynen O'nun kurduğu düzende devam ederdim" demiş. Bunun üzerine Sümbül Efendi "İş merkezini buldu" demiş. Ve o günden sonra bu talebe "Merkez Efendi" olarak anılır olmuş. Sen işi neden merkezinden saptırmaya kalkıyorsun ki! Karışma, karıştırma. Kulluğunu yap yeter.

Rahatsızlandıktan sonra aklımı başıma devşirdim. Olan biten her şeyi takmamaya başladım. Bana bunu önceden söyleyenlere "yapamıyorum" derdim. "Huy işte, ne yapayım, olmuyor." Ama huy filan değilmiş. Huy zannettiğimiz pek çok şey belki de bilinç altınca yapılan bir aldatmaca.

İlk günlerde her şey çok güzeldi. Önceden taktığım bazı şeyler karşıma geldikçe gülüyor ve "Bu muydu ya Hu dert edindiğim?" diyordum. Fakat insanoğlu bu. Zaman ilerledikçe eskiyi unutup gaflete düşebiliyor. Dün yaptığını bugün bırakan, yarın tekrar onu yapmaya başlayabiliyor. Bazı konular hakkında hiç durmadan konuşan yaşlı ya da yaşsız teyzelerden son derece etkilenmeye başlamıştım son zamanlarda. Varlı vakitsiz sorular sormak insanı nasıl da bunaltıyor! Öylesine sıkıldım ki sorulardan, artık bu durum hayatımı etkilemeye başladı. Gitmem gereken yerlere gitmemeye başladım. Sırf saçma sapan sorulara maruz kalmamak için. Her şeyi de merak etmeyiverin diye haykırasım gelse de, ayıp olmasın ve kalpleri kırılmasın diye seslenemediğim teyzeler. Oysa onlar böylesine her şeyi didikleyerek kalp kırdıklarının nasıl da farkındalardı! İş içimde giderek büyümeye başlıyordu ki, yine babamın o sevdiğim sözlerinden birini hatırlamak iyi geldi bana. Fakat kendi kendime değil bu hatırlayışım. Nasıl kafaya takıp nasıl etkilendimse kendimi bir türlü motive edemedim hayata kaç gündür. Kıymeti başımın üstünde taşınan bir güzel kul duruma müdahale edip "titre ve kendine gel" dedi adeta =) Allah razı olsun ondan. Şimdi babamın incilerinden birini daha hatırlıyor ve tekrarlıyorum:

_Derler.
_Ne derler?
_Ne derlerse desinler. Kime ne!

KIYMETLİ ÂWDİL ZEHRE'Yİ YAZMIŞ

"ZEHREMİ KAYBETTİM, HÜKÜMSÜZDÜR" başlıklı yazıma Kıymetli Âwdil'den öyle güzel ve emek verilmiş bir yorum geldi ki, yorumlar bölümünde kalmasına gönlüm razı olmadı. Kendisinden müsade alarak yorumunu burada yayınlıyorum. Bu güzel yazı için Âwdil'e teşekkürlerimle;

Yalnızlık içimde frengili bir bilmece.Konuşsam ûs(lar)a firari militan olarak düşeceğim.Ve son (raki)baharların güne bakmayan yüzlerine atılacak dibace olacak anlaşılmaz lehçemde saklı kalacak bilinmez kelimelerim.Bu yüzden bana konuş deme.Konuşsam kırılgan bir ağıt dökülecek dilimdem,konuşsam seni söyleyip yine en çok kendimi kanatacağım.

Oy Zehre.Ben yine cennete râm olmaya çalışırken,ellerine kibrit kutusu habsetmiş;şeytanlarca cehennem sürülüyor yüzümün en sana bakan yanına.Cemresi filistine düşmüş bir ilkbahar gibi istila ediliyor düşlerim.Bakma yüzüme! Yüzüm,erken doğan ceninlerin yüzü kadar kan karası bir acıya muttasıl.Dokunsan,ölüme denk düşecek ağlamalarım.

Ah Zehre.Düşlerim tutsak zamanların en münkesir sayhasına,prangalı masallarca tecrid edilmiş.Yine sert akabelerde sadr olan çocukları üşütüyor bu deli rüzgâr.Beni sorma,payiz bir yazgının zemheresinde doğduğumdan beri üşümedim şehrin işlek meydanlarında.Görmüyormusun,sol yanımda bir deli ayaz,dokunsam sana;kış olacak gözlerinde çağlayan bahar,dokunsan bana;yanacak içimde binlerce yıldır yanmayan cehennem.Bir nefeste benim için al zehre.Yoksa nefessiz kalacak içimdeki çocuğun delişmen sevişmeleri.
Gökyüzü içimin kuytuları kadar zulmetefza,yağmuru bekliyorum yeryüzüne sakladığım günahları etrafa saçmak için.Korkma sakın düşmeyecek ellerinden,kayıp bir vadiden topladığın papatyalar.

Zehre,gecenin bağrında saklambaç oynamayı bilirmisin?Ben hep geceyim;sadece gece anlıyor içimde olup bitenin halinden.Kapkara bir zilletim ben gecenin en galiz makamında.
Yanmış bir kağıdın tutuşmayan köşesinden başlıyorum
yine sabahın getirdiği,bilinmez günlere.Oysa sen güneştin ve ben bakamıyordum sana.Gökyüzü sana boyanmış,gökkuşağı seni saklıyor her renginde.Yani sana boyanmış gök-kubbenin her
halesi.Söylesene;Zehre!Hangi renk sana çıkar,hangi bulut gözbebeklerinden su taşır kurak iklimlere,hangi mevsim seni bekler,cemresiz iklimlerin
coğrafyasında.

Doğma bu mevsim,Zehre.

Ben aydım,ve gece kadardım,kendimden yana,gece kadar,karanlık zûl.

Kaçıyorum güneşe uzanan saatlerin yelkovanından.Ömrüm bir saniye,yaşarsam lahzada kayıp düşeceksin ellerimden.Olmuyor imkan/sızım/ varmıyor yorgun meleklerin yaşamından çaldığım,mütenahi zamanlar,yetmiyor seni dillendirmeye kalemin şekillendirdiği kelimeler.

Ah Zehre.Münzevilik iddiasıyla soyunmuyorum artık,yenilgiye uğrayacağım savaş
meydanlarına.Severek girip,söverek çıktığım savaşlar nedamet eker oldu dudaklarımın,en militan yanına.Söylesene hangi barış fermanı sunacak gözlerini yaslı bir gece nöbetinin çıkmazına?Hangi mermiye kurban olacak mücrim bedenim?Hangi tüfeğin namlusuna sürdün müferreh kokunu?Yine bilinmezlerle
hükmediyorsun hüznümün en mavi tonuna.Bense bir bilinmeze
sürükleniyorum.

Bitiyorum.Sözün varsa susma,hükümsüzüm.

16 Haziran 2011 09:36

Âwdil

ZEHREMİ KAYBETTİM, HÜKÜMSÜZDÜR!!!

Hey gözünü sevdıgım Konyam,

De bakim biye, Zehremi gördüy mü? Kaç asır oldu bilmiyem ben Zehremi arayalı. Bakhmadıgım bucah, galdırmadıgım daş kalmadı. Ama yok, yok işte.

Merak ediyem ki ay bir gün benım de üstıme başka dogacakh mı? Güneş bi başka ışıldatacakh mı gözlerimı? İçim bele gıpır gıpır olacakh mı sacdaki ekhmah kimin? Şu gözlerim gapanmadan bu dünyaya, görecah mı seni Zehrem?

Bilmiyem. Vallah pek bi yorduy beni. Ben seni ne vakıt buldum da hangi arada kaybettim Zehrem? Şairin dedıgı kimin işte; seni aramakhtan vaz geçtim de, bulmaktan vaz geçemedim be Zehre!

Dolapta duran ak tülden kefen biçtim siye. Ne edim? Dura dura sararmış eyice. Dedim bu tül Zehreme yaraşır. Seniy için alınmamış mı idi zaten? Madem ki gelmiysan, madem melhem sürmiysan yüregımın taaaaa içindeki şirlere, biye başka yol bırakmiysan Zehrem.

Ben seni dünya gözüyle heç görmemişsemse de göynümün gözü ile görmüş idim. Biliydim gözlerinın nasıl ışıl ışıl, kalbinin nasıl pırıl pırıl oldugını. Lakin bunca bekletecağını beni, bunca üzecagını bilmiydim. Vışşşşş, ömrümün dadı duzı senmişsen meger! Hani nerde şimdi içimdeki o garip gıprantı? Ne zaman gelecah acep deyi beklemelerim nerde?

Göriy misan nasıl kızdırdıy beni? Nasıl yağtiy kül ettiy özümı? Ah benim sürme gözlüm, limon kokulum; şimdi siye belesine çıkışiyem ya, sonra daha da bir gıziyam kendime! Bi örgenemedim bazen susmah lazım geldigını!!! Dilim gonuşmiy lakin göynüm fışkıranda. Sebep mi ariysan? Sebep; sebep sensen be Zehrem...

Ey insanlar, dinleyin beni! Zehremi bulursayız bir gün, ona deyin, deyin ki... Susun, bilmesin hiç bir şeyi, demeyin. Kırgınam ben ona. Bunca vakıt nerdeydiy Zehrem? Nerdeydiy?

Ey ahâli, duydıkh duymadıkh demeyin!

Zehremi kaybettim, hükümsüzdür...

16 Haziran 2011 / KONYA / 00.13